نمی خواستم دربارش حرف بزنم...می خواستم هر هفته پنج شنبه هایی رو بگذرونم که مثل هیچ روزای دیگه نباشه می خواستم همه احساس و انرژی مو بذارم برای اینکه فقط یه لبخند روی لبای کوچولوشون بشینه...دفتر نقاشی بچگی مو مرور می کنم...می رم تو باغ کودکیم...چه روزای دست نیافتنی....

تمام شب و تو فکر بودم...صبح شده باید بریم....شیرخوارگاه ترکمانی...اسمش برام آشنا نیست..تمام مسیر اضطراب وجودم و فرا گرفته...آقای خلیلی توضیح می ده از اونایی که گروه یاریگران براشون یه بازیه ...و اینکه این کار نیاز به عشق داره...یه جای دیگه ام ...تو آسمونا شاید...خدایا کمک کن!نمی خوام کم بیارم..نمی خوام با ترحم نگاه کنم...وارد شیرخوارگاه می شیم...بچه ها هر کدوم یه جای اتاقند...بعضی هاشون به سرعت میان جلو و از سر و کلمون بالا می رن..بعضی هاشون آرام و بی صدا از پشت شیشه های کدر نگامون می کنن...و تا می ری که باهاشون حرف بزنی در می رن...خیلی زود چند تا دوست پیدا می کنم...مصطفی..حسین و اصغر...شیلا با سرعت میاد و می پره تو بغل آقای خلیلی...دنبال یکی می گردم که می گن خیلی شیطونه به اسم امیر مداح!پیداش نیست با بچه ها مشغول بازی میشیم ...که خانوم عادلی میاد و بچه ها رو با خشونت داخل کلاس می بره...(کمی حق داره)اما فقط کمی!!

کلاس شروع می شه!هر کسی باید با یه نفر واحد کار و تمرین کنه!آقای خلیلی که از بپر بپر های من تعجب کرده می گه تو از اینها بیش فعال تری!و امیر مداح دست در دست من وارد کلاس می شه!دستمو می کشه و به میز آبی اشاره می کنه!آروم و ساکت می شینه !خیلی باهوشه واحد کار و خیلی سریع انجام می ده!ازم می پرسه اسمت چیه؟می گم میترا!می گه یعنی چی؟میگم یعنی مهر خورشید..می گم اسم تو چیه؟می گه امیر مداح!می گم یعنی چی؟می گه نمی دونم!می گم یعنی بهترین پسر دنیا!دوتایی می خندیم!اینقدر صورت معصومی داره که من دلم نمی خواست نگامو از روش بر دارم!گهگاه از پشت میز بلند می شد و به میز های دیگه سر کشی می کرد!ازش پرسیده می خوای چی کاره بشی؟گفت :می خوام بزنم!!!اما چرا؟با یه نگاه معنا دار جوابمو نداد!

ازم پرسید تو می خوای چی کاره شی؟گفتم چی بهم میاد؟گفت:معلمی!!گفتم:شغل خوبیه!مشغول حرف زدن بودیم که اصغر از زیر میز یه لگد زد به امیر مداح!چشمتون روز بد نبینه این دوتا پریدن همدیگر و بزنن!که به سرعت اصغر و گرفتم و ازش قول گرفتم که این کار و تکرار نکنه!امیر مداح داد می زد:خاله دروغ می گه!خلاصه بالاخره نقاشیمون تمام شد و امیر مداح منتظر موند تا من بچسبونمش به برد!و با سرعت در رفت!یه ذره با هم بازی کردیم و دنبال هم کردیم!که وقت رفتن شد!آرزو گوشه اتاق نشسته بود..به علی می گفت که دوسش نداره!آرزو خیلی عاطفی بود...حرف نمی زد فقط گریه می کرد..موقع رفتن بود و بچه ها همه غصه دار بودن!من هم بودم!خیلی زیاد...حسین اومد جلو ازم پرسید:هفته دیگه میای بازم؟گفتم حتمآ!پرید و بوسم کرد!بعد آروم رفت توی اتاق کناری!شیلا از پشت یه لگد زد و گفت:اگه بری می زنمت!بغلش کردمو گفتم تو دلت میاد بزنی کسیو؟گفت :آره!گفتم:چه قدر؟گفت: قد خدا!گفتم :بر میگردیم...پنج شنبه می بینمت!چشاش برق می زد!بغض کرده بودم...آرزو گریه می کرد...منم گریه می کردم...دوربین و در آوردم ازشون عکس انداختم...چه غوغایی بود!همه دعوا می کردن سر عکس انداختن...امیر مداح موقع خداحافظی فقط یه لگد زد و رفت پشت پنجره ...هیچی نگفت:بوسش کردم و یه نگاه کرد!همین...

بقیش سوار ماشین شدیم که برگردیم...دیگه نمی دونم چی گذشت ...همه دلم جا موند تو شیرخوارگاه و تنها اشک بود که همراهم اومده بود!

کتاب شازده کوچولو رو مرور می کنم:اهلی کردن چیز فراموش شده ای ست :ایجاد علاقه کردن!

اگر روزی به صحرا سفر کردید و کودکی با موهای طلایی به سویتان آمد ..زود به من بنویسید که او باز گشته است!

پ.ن

۱-اگر کسی مایل به همکاری با گروه یاریگران هست به من میل بزنه!

۲-عکسایی که گرفتم و حتمآ آپلود می کنم و می ذارم اینجا!

یه هفته پر استرس گذشت...دبیر انجمن در یک جلسه پر تنش انتخاب شد!عاطفه یوسفی امین دبیر انجمن شد!...یه هفته از حرفهای پشت پرده رنجیدم...از همه آنچه به نام زن بودنمان به ما تحمیل شد..از نگاههای گزنده آنانی که دوست می پنداشتم...هفته گذشته بارها بغض کردم!

اما گزارش:

ساعت ۱۲.۳۰دقیقه...با عجله از کارگاه بیرون میام!آقای فرنوش داد می زنه که نرم کارم داره!ولی من عجول تر از اونیم که صداشو بشنوم!

 ساعت ۱۲.۳۲ دقیقه انجمن پر از آدمه!پر از آدمایی که حق رای دارن!من به دلیل سابقه کم حق رای ندارم!یه گوشه می شینم...دل تو دلم نیست...نگرانم!عاطفه با یه نگاه خسته رو به روم نشسته...کیوان حرفاشو شروع می کنه...همیشه کیوان برام یه شخصیت محترم بوده..هنوزم هست...همیشه وقتی حرف می زنه همه جمع رو با خودش همراه می کنه...صحبتاش جای انتقاد نمی ذاره...خوب می دونه چی بگه!عاطفه شروع می کنه و من نگران می شم که نکند اندوهی سر رسد از پس کوه...علی عبدی تنها چهره ایه که اطمینان توش موج می زنه!...انتخابات انجام می شه ۱۵-۱۲ به نفع کیوان  ۹ رای باطله!!!آخه چرا؟اینجا یه اشکال اساس نامه ای پیش میاد ! نمی دونم یا اساس نامه درست نگفته تو این وضعیت  عدم کسب اکثریت چه باید کرد یا قرائت مامشکل داشت !همه سعی می کنن همدیگرو توجیه کنن!داد و فریاد شروع می شه!!این یعنی انجمن دانشجویان!آن هم از نوع اسلامی اش!آقای حسن حبیبی وارد جمعمون شده!برای بار دوم رای گیری انجام می شه ۱۸-۱۸!!هیجان داره منو می کشه تقریبآ!بعد از دعوایی که بین بچه ها پیش میاد و منو خیلی ناراحت کرد برای بار سوم رای گیری می شه و عاطفه با ۲۲ رای دبیر می شه!گرچه از دبیری بینهایت شاد می شم اما هنوز به نبود اخلاق در انجمن انتقاد دارم!

انجمن یه دبیر انتخاب می کنه اما حلقه هایی از این زنجیر گم شدند!رفاقت و صداقت!و حلقه هایی هم افزوده شدند:حرفهای مگو و پشت پرده ها و زیر آب زنی های مداوم!و شنود هایی که منابعشان را نمی یابی!و من انجمن خیالم را مرور می کنم با آدمهای خیالی اش!با آقای قلی زاده ای که در خیالم آرام و متین بحث می کند و آقای رهبری  که تا آخرین لحظه محکم می ایستد و از اخلاق دفاع می کند و بغض نمی کند و می ماند به خاطر آرمانش!و همه آن دوستانی که من مفتخرم به رفاقت با آنها ...کوهیار همیشه دوست داشتنی و آرمان مهربان ..آرش صمیمی و رضای دلسوز و علی مودب و صبور...و همه آنها که مثل هیچ کس نیستند....!و من یاد گرفته ام که اگر برای رویایم مبارزه کنم روزی محقق می شود حتی اگر آن روز نباشم!

و اما خنده های قاه قاه انجمن!:

بشنوید از کار شکنی هایی که انجمن مردان ضد ضعیفه به رهبری "شق نوشهری"انجام می دهند!جلسه واحد مطالعات زنان با جدیت تمام با همان اعضای سابق من مهران مینو مهرنوش و علی این بار در "کانون فیلم"برگزار شد!که به نوبه خود یک پیروزی محسوب میشود! که ما بالاخره از نهاد رهبری دل کندیم!!!!!!!!!!اما آقایان مقلد آیت ا... نوشهری با نصب انواع پلاکارد و ایجاد انواع مزاحمت تلفنی  ما  را مورد عنایت قرار دادند!

مردم برده زندگی هستند                                   

واین بردگی ست که روزهای آنها را

از اندوه و نا کامی سر شار می کند

و شب آنها را آکنده از اشک و غصه  می سازد

و من دریافتم که این بردگی کور امروز مردم را به پدرانشان و مادرانشان پیوند می زند

این پیوند آنها را به سنتها و رسوم کهن تسلیم می کند

تو گویی که ارواح در کالبدهای جدید دمیده می شوند....

از کلاس که برگشتم بارون شروع شده بود...یه نفس عمیق.......تازگی شیرجه می زنه تو قلبم...همه دنبال پناهگاه می گردن تا خیس نشن..یادته ؟یه روز با هم نوشتیم:

"این باران که می بارد برای سبز کردن خاک این زندان نیست،برای رویش انسانی نو است!پس به استقبالش بشتابیم"

دلم برات تنگ شده زیر بارون آدم مجبور نیست گریه شو مخفی کنه چون بارون  می شوره تمام غم ها رو..دلم تنگ شده واسه مدرسمون...واسه تمام آن سطوری که تنها من و تو می دانستیم...

جلوی در انجمن ایستادم....با دوستانی که صمیمانه دوستشان می دارم...چه هفته پر کاری گذشت:انتخابات انجمن با همت همه بچه ها پر شور برگزار شد....چقدر سخت و طاقت فرسا بود قانع کردن آنانی که زندگی برایشان در فرمولهای بی فرهنگ خلاصه می شود و به قهر های کم هزینه عادت کرده اند!                

  این انتخابات برگزار شد اما من چهارشنبه برای ارائه پاره ای توضیحات به هیئت نظارت انتخابات احضار شدم!اصلا تعجب نکنید!!!تقریبآ می دونم برای چی!تبلیغ برای ائتلاف فریاد در محوطه صندوق،تبلیغ برای ائتلاف فریاد هنگام فروش بلیط،....خب تا حدودی حق با من نیست!به عبارتی این انتخابات تمرین دموکراسی ست صرف نظر از نتیجه!

شب شده بوی بارون میاد...بچه ها تو انجمن نشستند...آقای بخشیانی جلسه چهارشنبه رو با ارائه دعوت نامه  ،رسمی می کنه!...چه تشکیلاتی.......!آقای روز بهانی تذکر می ده که برای تابلوی زنان عبارت انجمن اسلامی رو اضافه کنم....به روزنامه هم اطلاع بدم که کانون فیلم متعلق به انجمن اسلامیه!(قابل ذکر است که طی یک هفته اخیر بارها حین تبلیغات مجبور شدم تعریف انجمن اسلامی را برای دوستان دانشجو متذکر شوم!)(نتیجه گیری به عهده خواننده!!!!!!!!)

دارم فکر می کنم حتی انجمن هم یه بازیه جدیده...باز یه فکر دیگه می گه ما نباید نا امید بشیم...زندگی درست هنگامی که انتظارش را نداریم برای ما نبردی تدارک می بیند تا شهامتمان را بیازماید و اشتیاقمان را برای تغییر....

تمام نگاه های تمسخر آمیز هفته گذشته رو فراموش می کنم....تابلوی حلقه مطالعات زنان انجمن اسلامی...عنوان رو درست می کنم....برابری ...همیاری....آگاهی...

دارم می رم خونه ...صدای سنتور اون مرد تنهای کوچه ما نمی آید...باران!حتمآ او هم به دنبال پناهگاهی می گشته...یادمه بهم گفته بود که اگه یه شب سنتور نزنه نمی تونه پول غذای زن و بچه شو بده...یه جای خالیش نگاه می کنم....حتی" باران که می بارد برای رویش انسانی نو هم نیست!!!"

دستمو می کنم تو جیبم و ها می کنم تمام دردهای جهان را....میگرن لعنتی دست وردار نیست....یه کاغذ توی جیبم پیدا می کنم:ترس از رنج کشیدن بدتر از خود رنج است و هیچ قلبی هنگامی که به جستجوی رویاهایش می رود رنج نخواهد کشید!...

به خانه می رسم....مامان بابا..سارا...یه خونه گرم......!یه قلب...یه عشق....و فردا....من چه خوشبختم

می رم تو کارگاه از خیر همه چی می گذرم ...  کارگاه پر از تجربه های تازه ست!کارگاه جوش پر از شوره...دکتر فرنوش جزء  معدود چهره های خندان دانشگاه ست!ازم در مورد انجمن می پرسه و انتخابات ...براش توضیح می دم...در گوشم می گه تاریخ رو تکرار نکن!از تاریخ درس بگیر!ورق و از دستم می گیره و یاد آوری می کنه که اینجا باید فقط ورق رو خم کنم و پشت دستگاه جوش ....

ورق خم میشه!تو ذهنم فکر می کنم خیلی چیزا خم می شه!انعطــــــــــــــــــــــــــــــــاف!!!یافتم!

برای ارتباط باید منعطف بود....باید با بچه ها در مورد علائقشون حرف زد!تا آخر اون روز کلی دوست جدید پیدا کردم ولی حتی یک نفر علائق منو نداشت!شب شده...دارم می رم خونه...شبا دانشگاه خیلی غمناکه...از سر پایینی میام پایین...پیرمرد روی پل سر جاش نیست...نگرانش می شم...خانوم کنار پل نشسته ...باهام حرف می زنه...از درد...تصمیم می گیریم هر روز باهم حرف بزنیم...دارم فکر می کنم حرف زدن چه قدر موثره؟....ازش خداحافظی می کنم....

می رسم خونه ...مامان از بیمارستان می گه و آدمایی که درد می کشند...درد بی پولی ....درد ...

کنار پنجره نشستم چشامو می بندم و آرزو می کنم....خدایا چرا درد و تقسیم نکردی؟؟؟این چه عدالتیه؟سو سوی نور خونه ها تو شب می گه که اینجا هنوز زندگی هست!هزار و یک حرف نگفته از تو دلم می پره تو چشام ...شروع می کنم به نوشتن:..........زندگانی هنر بافتن پارچه زیبایی ست و برون آمدن از خانه از کوچه بن بست زمستانی...مامان صدام می کنه:صبح شده...باید بری دانشگاه.....!

اخبار دانشگاه ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دانشگاه آمیزه ای از تناقضات جهان!

کماکان زندگی دانشجویی در جریانه گرچه گاهی هیجانشو از دست می ده ولی هم چنان دوست داشتنیه!این هفته دانشگاه پر از خبر بود و پیش بینی می شه یه هفته خبر ناک تر!!در پیش باشه!

۱-روز یکشنبه بازی شطرنج همزمان "الشن مرادی"در محوطه جلوی ساختمان ابوریحان برگزار شد .این بازیها ی همزمان به همت جمعیت یاریگران برگزار شد!(یاریگران جمعیت حمایت از کودکان بی سرپرست و همکاری با بهزیستی می باشد)!گرچه این بازی در آمد آن چنانی برای این هدف نداشت اما به هر ترتیب حرکت نمادین و زیبایی بود!۶نفر از حریفان آقای مرادی از خارج از دانشگاه آمده بودند و سایر دوستان - که ۲۵-۳۰نفر می شدند به همراه انواع NOte book و سایر امداد های غیبی به انجام مسابقه می پرداختند ..در پایان ۶بازی مساوی و بقیه به نفع آقای مرادی به پایان یافت!اولین برد الشن مرادی بعد ۴۵min و طی ۹ حرکت انجام شد.                                  

  ۲-این روزها جنبش عدالت خواهی شریف با انتشار نشریه ای با عنوان"مستضعفین" به برنامه انواع دانشجویان پولی اعم از شبانه ،همکاری مشترک و...اعتراض نموده و از دانشجویان آگاه!!!!!!دعوت کرده به پا خیزند!

۳-انتخابات انجمن اسلامی این هفته برگزار می شه!انجمن  با دو ائتلاف "فریاد " و "فردا" تبلیغات خود را آغاز کرده  اما از منابع دور و نزدیک به گوشمان رسید که این انتخابات مانند سالهای گذشته با استقبال محدود دانشجویان روبه روست!لذا دیروز به مدت ۲ساعت به تبلیغ و صحبت با توده دانشجویان پیرامون انجمن و اهدافش پرداختیم!گرچه عموما با پوزخند های به شدت تکراری روبه رو بودیم اما به هر حال انجمن تنها نهاد نقاد قانونی موجود در دانشگاه است!و نمی خواهیم که بمیرد!!!!

۴-سه شنبه جلسه واحد مطالعات زنان را برگزار کردیم...حاضرین جلسه ۴نفر!یک هفته در گوشه و کنار دانشگاه با خیلی ها صحبت کردیم که عمومآ خانوم بودند ...وقتی از دغدغه هایشان پرسیدم با نگاه تمسخر آمیز می گفتند که هم چیز عالی و خوب است...حتی حاضر به گفتگو نمی شدند...نمیدانم آیا دغدغه های من از ظرفیتم بیشتر است و آیا همه آنچه مرا مشغول می کند توهم است!؟سرشار از احساس یاس فلسفی جلسه آغاز می شود ....برنامه کتاب خوانی اولین برنامه دفتر است...

۵-ساختمان دانشجویان پولی (آخن)واقع در خیابان گلستان پ۱۱ روز سه شنبه برنامه افطاری داشت !در جلسه وقتی ویژه نامه ای که علیه ما چاپ شده بود رو به دکتر درعلی نشان دادم با لبخند می گفت که مهم نیست...!

۶-روز سه شنبه فیلم جنگ دنیاها به کارگردانی اسپیلبرگ و بازی تام کروز محصول سال ۲۰۰۵توسط کانون فیلم پخش شد!(ما اینیم!)

»

من و جوانمرد....ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جوان گفت:دنیا په جای عجیبی ست ...مدام در آن باد و بوران است!باد می وزد و هر چه هست و نیست زا با خود می برد .اما من دلم می خواهد یادگاری از خودم بگذارم که هیچ بادی نتواند آن را ببرد!ای جوانمرد چه باید بکنم؟

جوانمرد گفت:بنویس ،بنویس ،بنویس.

جوان گفت بر چه بنویسم؟و با چه؟

جوانمرد گفت بر هر چیز می توان نوشت جز بر آب .اما تو بر آب بنویسو با خون خویش.این یادگاریست که تنها عاشقان  مستان و سوختگان می گذارند و در جهان تنها همین یادگار می ماند.

این بزرگی ات را در تن کوچک من جای داده ای؟

خدا گفت:جهان را در تن تو جا داده ام زیرا جوانمرد نخواهی شد مگر آنکه جهانمرد باشی!

رگبار واژه ها را

مهیا کن.

ایمان یکی چشم بند است :دیواری در برابر بینش.                       

به خیره مگو که ایمان کوه را به جنبش در می آورد

من کوه بی جان نیستم!انســـــــــــــــــــــــــــــــــانم من!

سنگ مقدس در این جهان بسیار است

صیقل خورده به بوسه های لبان خشکیده از عطش

ایمان به جسم بی جان روح می بخشد لیکن

من جسم بی جان نیستم،انســــــــــــــــــــــــــــــانی زنده ام من!

من نابینایی آدمیان را دیده ام

و توفیدن گردباد را بر عرصه پیکار

من آسمان را دیده ام

و آدمیان را به مهی دود گونه فرو پوشیده ،

مرا به ایمان ،ایمان نیست!

اگر اندوهگینت می کند بگو اندوهگینم!

حقیقت را بگو نه لابه کن نه ستایش!

تنها به تو ایمان دارم ای وفاداری به قرن و به انسان!

توان تحملت ار هست شکوه مکن.

به پرسش اگر پاسخ می گویی ،پاسخی در خور بگوی!

در برابر رگـــــــــــــــــــبار گلوله اگر می ایستی مـــــــــــردانه بایست!!!

که پیام ایمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان و وفا جز این نیست!

(ایلیا ارنبورگ)

به پارسال نگاه می کنم!سال کنکور !نوشته های ۲آبان پارسال :

"زندگی را فرصتی آنقدر نیست که در آیینه به قدمت خویش بنگرد یا از لب خنده و اشک یکی را سنجیده گزین کند!عشق را مجالی نیست حتی برای آنکه بگوید برای چه دوستت می دارد!"

دارم ورق می زنم خاطرات پارسال و که مامان میاد تو!با یه لبخند که به دلیلی مشغله کاری خیلی وقت بود رو لباش نبود!ازم با هیجان می پرسه آرزوت چیه!من ازش همون سوال و می پرسم!میگه تو باید انسان و موفق باشی!(انسان رو با تاکید تکرار می کنه!)از اتاق بیرون می ره....بابا داره مجله هایی رو که از دانشگاه آوردم ورق می زنه!از اون ور اتاق داد می زنه که نبینم بری تو گروه های کمونیستی!ولی خودش کله شو از روی مجله بلند نمی کنه!!!!!!!بابا معمولا روزای تولد و یادش می ره!معتقد آدما هر روز باید متولد بشن!

پرچین مثل همیشه اولین کسیه که تولدمو یادشه!و من به جز اون از هیچ کسی انتظار ندارم منو یادش باشه!

برای امروز:

زندگی دریایی ست پر تلاطم پر موج گاه  موجی آرام گاه موجی در اوج!با دلی دریایی

زورق و ساحل دریای کسی باش گلم!

اختری کن هر شب خاوری کن هر صبح...روشنی کن هر روز یاوری کن هر دم

ماه و خورشید کسی باش گلم...