سیلی را که به صورتم نواخت..آرام و بیصدا رفت.در اتاق را بست...صدای گریه های بی صدایش را می شنیدم...می خواستم چیزی بگویم اما...خسته بود...خیلی خسته ..

یادمه وقتی بچه بودم بارها تجربه کرده بودم مزه سیلی های پدرانه اش را! آخر مرا همیشه بهترین می خواست!و من همه آن روزها در کودکی ام تصویر پدر را مبهم می کشیدم!بزرگتر شدم و دیگر روزها گذشت و پدر تحمل می کرد دیوانگی هایم را!...و من همیشه پدر را مهربان و فداکار تصویر کردم(همانطور که بود و هست)

دیگر از من خسته شده!از چشمهایش اینها را می فهمم!در اتاق رو باز می کنه..می گه اگه یه بار دیگه منو توی تجمعی ببینه یا اگه یه بار دیگه توی نشریات سیاسی دانشگاه چیزی بنویسم...

ادامه نمی ده حرفشو!اشک ...در اتاقمو می بندم...هوا سنگینه!همه حق رو به بابایی می دم!می رم می بوسمش و می گم هرچی تو بگی بابایی...(با بی اعتمادی نگاهم می کنه و می گه خسته شدم میترا!!!)

جلوی آینه اتاقم می ایستم!به خودم نگاه می کنم...کجا ایستادم من!؟اینجا نقطه ثقل جهان است؟اینجا کجاست؟هر چه به در و دیوار چسبانده ام ..از عکس و نقاشی و شعر ...همه را در پاکتی می گذارم و درش را می بندم!

باز به خودم نگاه می کنم!می دانم که آنچه می بینم میترایی نیست که هستم!اما گویا چاره ای هم نیست!گوشی مدام زنگ می زنه و اونکه پشت خط انتظار منو می کشه ...تا صدامو می شنوه هرچی تهدید و فحشه نثارم می کنه!و دست آخر می گه به رفقای ترسو ت سلام منو برسون کوچولو!

یه عالمه کتاب ریخته جلوم که تا یه هفته دیگه باید همشونو بخونم...صبح که به دانشگاه می رم...نگاه می کنه میگه:می شه کمتر بپر بپر کنی؟می شه متین و با وقار حرف بزنی؟می شه تو کلاس روزنامه نیاری؟می شه سرت توی لاک خودت باشه؟میشه فقط به من فکر کنی؟می شه اثبات کنی دوستم داری؟می شه مانتوی آبی تو نپوشی؟(رنگ مشکی برای دانشگاه مناسب تره!)می شه کار ما رو خراب نکنی؟ما اومدیم درس بخونیم فقط!می شه من شما رو مسخره کنم!؟می شه ...!

می شه!چرا نمی شه! همش می شه!.......میام خونه...مامان..بابا...سارا..هرکدوم حرفای خودشونو می زنن!حرفای خوب..زندگی خوب...فردای خوب...

خیلی سعی می کنم آروم کنم خودمو...جلوی آینه می ایستم و می گم:آسمون..قاصدک..فردا..نباید یادم بره!نباید!

سعی می کنم همه جیز زیبا به نظر بیاد حتی اونی که این روزها با تنفر به من خیره می شه! و فکر می کنه باعث شدم آینده اش خراب بشه!سعی می کنم به زندگی جدیدم عادت کنم! به آروم بودن! به مطیع بودن! به درس...به چارچوب های بدون پنجره!به زندگی بدون قاصدک!به عشق های انتحاری!به زندانهایی با میله های رنگی و زیبا!به مانتوی سیاهم حتی!به آروم و با وقار حرف زدن!به سکوت...

نمی خوام بهم لبخند مصنوعی بزنی!من می شناسم آنهایی را که درد را تنها فراموش می کنند! و لبخند را از یاد می برند!و لبخندهاشان مصنوعی ست!نمی خوام بگی آخی!دلمون سوخت برات!همه چیز خوب می شه!نمی خوام دروغ بشنوم!

همیشه فکر می کردم ..اعتقاد به فردا ...لبخند های صمیمانه...ایمان!....و زیستن همه آن چیزی ست که می شود با آن زندگی کرد...امروز نمی دانم!...امروز نوشتن از دردم نمی کاهد!...

امروز باز هم منم ! و آن جمله آن روزت :که آدمها به اندازه رویاهایشان تنها می مانند!...

صبح است باز...پنجره را باز می کنم..پنجره اتاقم ...آخ...نفس عمیق...!دخترکی را می شناسم که پرواز می کند موقع راه رفتن!دخترکی را می شناسم که ممنوع الورود است به همه جا!دخترکی که کسی دوستش نمی دارد آنگونه که هست!و دخترکی که تا همیشه می ایستد!

بابا رو می بوسم!می گم:بابایی من نمی خوام ناراحتت کنم!ببخشید!

میام دانشگاه:من زنده ام هنوز...

و راست می گوید که ساده است ستایش گلی

و چیدنش!

و از یاد بردن که گلدان را آب باید داد! 

امروز ...دانشگاه تهران...آدمها...فریاد...فردا..آسمان....یار دبستانی....از دانشکده فنی تا سر در دانشگاه...مثل دیروزها....مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر آنکه مخالفت را بر نمی تابد!...نمی دانم باید آنچه را که دیدم بنویسم یا آنچه هست!و یا آنچه هست چرا آنچیزی نیست که من فکر می کنم!نمی دانم !....بگذار فقط آنچه را که دیدم بنویسم!باقی را تو خودت بخوان!

دانشگاه تهران امروز هم همچون روزهای گذشته دستخوش تجمع و تحصن بود....دانشجویان معترض با در دست داشتن پلاکاردهایی مبنی بر آزادی هر چه سریعتر "پویان هیبت اللهی" ..."دانشگاه ...گور آزادی نیست!" مطالبات خود را پیگیری کردند...باز هم بار دیگر شعار مرگ بر استبداد فضای دانشگاه را تحت تاثیر قرار داد . سرود یار دبستانی ...سرود آزادی...ساعت ۱۲ تجمع از دانشکده فنی آغاز شد و در ساعت ۳۰/۲ با تجمع در مقابل سر در دانشگاه و فریاد :"ای مردم با غیرت حمایت حمایت !" پایان یافت!

و در آخر با اعلام اینکه این اعتراضات تا پس گرفتن احکام کمیته انضباطی دانشگاه تهران و آزادی دانشجویان بازداشت شده ادامه  داشته  تجمع خاتمه یافت!و فردا  ساعت ۱۲ در دانشکده علوم اجتماعی تجمع برگزار خواهد شد!

پانوشت:

۱-دلم می خواد از خودم بنویسم حتی اگر تو بگویی به طرز تهوع آوری رمانتیک نوشته ام!می خواهم خودم را به زندگی بگویم حتی اگر تو می گویی تکراری شده ام !

۲-امروز خیلی ها را دیدم که خوشحال بودند از این شلوغی ها!خیلی ها را دیدم که از درس و کلاس فارغ شده بودند...و من هرگز درباره  این جنگهای بی پایان احساسی نداشته ام! اما آنچه به تمامی در می یابم با هم بودن است!...

امروز بعد از همه آن شور و شعار هایی که حاکم بود بر فضای خاک آلود ذهنم ، به خانه باز می گشتم!....آسمان آبی ست کماکان...پیرزن آن طرف خیابان بلال می فروشد و یاد شاملوی بزرگ می افتم:

و می دانی که امنیت بلال شیر دانه ای ست که تنها در قفس به نصیب می رسد!

سوار تاکسی می شوم پیرمرد می پرسد دانشگاه شما هم شلوغ شده؟می خواهید انقلاب کنید؟....خسته شدم !....میگویم اگر منظورتان دانشگاه صنعتی شریف است باید بگویم که آرام است!درباره انقلاب نمی دانم!شما چه می گویید؟نگاهم می کند!اشکهایش را با دست خشک می کند و می گوید :چه کسانی انقلاب می کنند دخترم؟می دانی؟....می گویم:آنهایی که نمی توانند سرنوشت خودشان را انتخاب کنند!...چیزی نمی گوید..و  نوای غمگین مرغ سحر ....و سکوتی بی پایان...

به آخر خط رسیدیم ..می گوید مراقب خودتان باشید!من هم لبخند می زنم ...از پل عابر بالا می روم!آسمان دود آلود است اینجا!پسرک معتاد افتاده آن کنار!بالای پل عابر!...در دل آرزو می کنم...آرزوی که همچون پرنداه ای بال می گشاید و می چرخد و آرام بر هوا می لغزد....آسمان لبخند می زند!...

به خانه می رسم!امتحان فیزیک...momentum /collision/Torque...کتاب را باز می کنم!چقدر دوست دارم که همه مفاهیم به اندازه مفاهیم فیزیکی منطقی و قابل قبول بود!...سارا به خانه می رسد ...می گوید:پیر شدی میترا!!می پرسم چرا؟می گوید :چرا دیگر آواز نمی خوانی؟؟...

می خوانم سارا جان !می خوانم!....می گذرد در شب آیینه رود...خفته هزاران گل در سینه رود....

پانوشت:

این نوشتار را تنها نوشتم که روی دلم نماند!این نوشتار را برای آن ستاره نوشتم!برای اشکهای دیروزش!برای مهر و محبتی که من آن را تمام و کمال حس کرده ام!برای نازنینم!برای او تا همیشه...

برویم ای یار شکسته دل که قامت این سوگ کشیده تر از عمر من و توست....

حرفهای زیادی مانده که نگفتم!و این روزها دریغ که فردا مثل گذشته نیست که بتوانم بی پروا بنویسم!دیشب تا صبح روحم را بخیه زدم تا از هم نپاشد..تا بماند....تا بخواند!و همه حرفها هم بماند برای روزهای مبادا...بماند برای فردا....فقط این را می دانم که از همه سایه هایی که از کنارم می گذرند دلخورم.آخر روزی بود (و یا شاید هست هنوز)که بر دنیا عاشق بوده ام!و عشق را فرصت آن نیست که به بهانه ای بیندیشد....