تو حرفاتو به کی میگی؟ توی ماههای اخیر خفهترین جملهی زندگیم بود. دردهای عمیقی داشتم. فکرهای بزرگی. اتفاقهای درهم و برهمی. خراشهایی که خوب نمیشد. و من کسی رو نداشتم که بشینم و براش بدون ترس، بدون قضاوت حرف بزنم. همهش میگفتم مگه بقیه به کی میگن حرفهاشون رو که من نمیتونم؟
به خودم گفتم. خودم شنیدم. خودم مرهم شدم.
خودم، خودم رو بغل کردم.